Pogrzeb chrześcijański nie jest w sensie ścisłym sakramentem, ale obrzędem liturgicznym Kościoła. Posługa Kościoła ukazuje rzeczywistą łączność ze zmarłym, stara się ożywiać uczestnictwo zgromadzonej wspólnoty i głosi jej życie wieczne.

Dopuszcza się kilka form pogrzebu. Pierwszą, najbardziej uroczystą, będzie Msza święta pogrzebowa z obecnością trumny z ciałem zmarłego w kościele parafialnym i późniejszy pochówek bezpośrednio na cmentarzu, z pominięciem kaplicy cmentarnej. Możliwa jest również Msza św. w kościele (bez trumny) i późniejsze ostatnie pożegnanie w kaplicy cmentarnej. Kościół nie sprzeciwia się kremacji zwłok, o ile nie wynika to z negowania doktryny chrześcijańskiej (wiara w ciała zmartwychwstanie) lub z postaw materialistycznych i panteistycznych (por. Instrukcja „Ad resurgendum cum Christo, 2016).

O śmierci chrześcijanina rodzina powinna powiadomić proboszcza parafii, do której należał zmarły (również wtedy, gdy pogrzeb planowany jest w innej parafii). Proboszcz odnotowuje ten fakt w księdze metrykalnej zgonów.

Zajmujący się pogrzebem ustalają z proboszczem termin i miejsce pochowania zmarłego. Dostarczają:
– kartę zgonu, która musi być wcześniej poświadczona przez Urząd Stanu Cywilnego miejsca gdzie nastąpił zgon,
– zaświadczenie np. kapelana o udzieleniu sakramentów św. jeśli zgon nastąpił w szpitalu.

Uwaga! Bardzo proszę, aby termin pogrzebu uzgodnić najpierw z parafią (nawet ogólnie, wstępnie) a nie z zakładem pogrzebowym. Unikniemy w ten sposób konieczności przesuwania terminu. W naszej parafii jest tylko jeden ksiądz, który sprawuje posługę dyspozycyjnie, ale w granicach swoich możliwości (w ciągu dnia odbywają się również inne spotkania, nabożeństwa, wyjazdy). Mamy również tylko jeden kościół, dlatego może się zdarzyć, że w zaplanowanym z góry terminie kościół już będzie zajęty.
Parafia nie posiada zatrudnionego organisty.